Posle tri godine izgnanstva, Karađorđe se sa svojim pratiocem pisarom Naumom Krnarom, 1817. godine tajno vratio u Srbiju 1817. godine, iz Rusije. Na preporuku svog kuma, narodnog starešine Vujice Vulićevića sklonio se u kolibu od proštaca na trlo Dragića Vojkića u Radovanjskom lugu.

Po nalogu Kneza Miloša, koji se bojao za svoju vlast, u rano jutro 13, odnosno 26. jula po novom kalendaru, na praznik arhangela Gavrila, zaverenici su sekirom usmrtili usnulog Karađorđa. Vojvoda Vujica Vulićević koji je učestvovao u ubistvu, kao čin pokajanja podigao je nedaleko odavde u ataru Starog Sela svoju zadužbinu, crkvu brvnaru Pokajnicu.

Sahranili su ga u grobu na sto koraka od kolibe prema potoku, bez glave, koje su po naređenju kneza Miloša odrane, preparirane i otpremljene u Carigrad, da bi se stekla naklonost i poverenje Porte. Docnije će Karađorđevo telo je bilo više puta premeštano i sahranjivano, da bi najzad bilo sahranjeno u dinastičkoj zadužbini Karađorđevića, u crkvi Svetog Đorđa na Oplencu.

Prvobitni grob vođe Prvog srpskog ustanka je 1845. godine obeležena velikim drvenim krstom, a danas sadrži mermernu ploču sa tekstom, veliki drveni krst i gvozdenu ogradu.