Nakon smrti Johanovog oca park je prodat. Na licitaciji 15. januara 1797. godine otkupila ga je novoosnovana opština ujedinjenog Vršca, a kada je grad oslobođen od Turaka, aga je odbio da Nemcima i Austrijancima preda svoje imanje i poklonio ga je građanima Vršca.
Do danas park je bio uređivan više puta, a njegova najlepša obeležja su biste naših velikih heroja, pisaca i naučnika (poput Jovana Sterije Popovića, Anđe Ranković, Žive Jovanovića i Save Munćana), fontana i muzički paviljon namenjen povremenim nastupima različitih muzičkih orkestara i horova.
On predstavlja jedan od najstarijih parkova u zemlji, kao i važan prirodni spomenik koji je pod zaštitom države zbog velikog broja različitih biljnih vrsta koje se u njemu uzgajaju.
Izgrađen je po ugledu na engleski stil gradnje sa alejama i skrovitim mestima za upotrebu širokih građanskih masa. Sve do Požarevačkog mira i definitivnog potiskivanja Turaka iz Podunavlja (1718. godine) njegov značaj je bio relativno mali i nesrazmeran značaju koji je Vršac stekao kasnije, zahvaljujući svom ekonomskom razvoju tokom 18. i 19. veka.
Zatvaranjem nekadašnjeg Jovanovog potoka, koji je prolazio duž zapadne strane parka, u betonske cevi, bitno su promenjeni i tokovi što podzemnih, što atmosferskih voda koje su se nekada, slobodnim padom, slivale sa obronaka Kapelinog brega, natapale parkovsko zemljište i obezbeđivale izdašnost bunara u Gradskom parku.
Fontanu je poručilo Udruženje ljubitelja parka iz Salmove livnice gvožđa u Blanskom (Moravska), današnjoj Češkoj. Iz spisa Feliksa Milekera saznajemo da je koštala 720 forinti.
Kako su nemačke novine Werschetzer Gebirgsbote pisale, prilikom puštanja Fontane u rad, vodeni mlaz dostizao je 14 metara visine.
Lepote Srbije su i na Viberu gde vam donosimo razne priče, pridružite se našoj
Ukoliko volite predivne fotografije naše zemlje, zapratite našu
BONUS VIDEO:
Komentari (0)