Tu su bile, na istočnoj strani, ikone i kandilo, a okolo, kako Joakim diskretno navodi, "razna svetska izobraženija".
Prema znatno kasnijem Kanicovom opisu, pisanom sa pozicija građanskog morala s kraja 19. veka u kragujevačkom konaku su se nalazile i "francuske golicave slike", zapravo kopije mitoloških i istorijskih kompozicija velikih majstora 16. i 17. veka, kakve su srpski kao i mnogi drugi slikari izrađivali u Beču. Trebalo je da one budu pokazatelj ličnog ukusa kneza Miloša, budući da to nisu bile slike političko-programskog karaktera.
One su služile kao manifestacija svesti o lepom, koja je u Evropi od druge polovine 18. veka čvršće povezana sa slikom kao umetničkim delom. Istaknut status u društvu se tako ispoljavao i sakupljanjem umetničkih dela.
Foto:
Dvorska zbirka slike je kasnije uvećavana, i od 1836. godine izložena je u Topčideru. U njoj su se nalazile uglavnom kopije Rubensa, Koređa, Gvida Renija, ali i dela Arsenija Teodorovića, kao što je portret Dositeja Obradovića i Mučenja svete Varvare, nekoliko slika Raspeća i autoportret Jovana Staića Toškovića.
Stvaranje zbirke slika govori o ideji razvijenoj u najbližem kneževom okruženju da se knez reprezentuje i kao poznavalac umetnosti. Da je svesno izgrađivao svoj lik kao dobrotvora umetnosti, vidi se i u njegovoj aktivnosti kao mecene, kada je mladog slikara Pavla Radomirovića poslao o svom trošku na studije Likovne akademije u Beču, i čiji je rad pomno pratio.
Foto:
Ikone i kandilo na istočnoj strani iste, paradne sobe, svedoče o razvijenoj ličnoj pobožnosti kneza Miloša. Poznato je da se knez molio tri puta dnevno i da mu je pre izgovaranja molitve donošeno kandilo kojim bi okadio sobu. Poslužitelj bi se zatim povlačio i ostavljao kneza u potpunoj intimi.
U Topčiderskom dvoru su reprezentativna i religiozna funkcija razdvojene, a u sobi koja je imala molitvenu namenu nalazi se dolap, odnosno ugradni orman za odlaganje postelje i stvari, što govori da je upravo ta soba služila i kao spavaća.
Foto:
Kako je prostor za molitvu bio istovremeno i najprivatniji, vidi se da identitet kneza kao hrišćanskog vladara nije bio manifestovan samo u javnim prilikama ceremonijalnog odlaska u crkvu nedeljom i praznicima već je bio u istoj meri ukorenjen i u njegovom privatnom životu.
Tako su, za razliku od kancelarije, u kojoj je iskazana zvanična strana ličnosti kneza Miloša, koja se odnosila na legitimitet njegovog položaja i sam posao vladanja, u paradnoj sobi, odnosno bogomolji, iskazani oni kvaliteti koji njega definišu kao privatnu ličnost.
Lepote Srbije su i na Viberu gde vam donosimo razne priče, pridružite se našoj
BONUS VIDEO:
Komentari (0)