Po jednom starom svedočenju “može se slobodno reći da su u Beogradu sva stara zdanja ozidana ovim ovde vađenim kamenom”. Još je za vreme Rimljana iz pećine vađen kamen koji je služio za gradnju antičkih kuća, palata, sarkofaga, grobnica, hramova, vodovoda.
Za vreme Turaka, ova pećina je bila poznatija kao “šalitrena pećina”. Dobila je taj naziv zbog izuzetno kvalitetne šalitre od koje se pravio barut. Zapravo, “taš” i “majdan” su turske reči za rudnik i kamen, pa naziv ovog mesta u prevodu znači “kamenolom”.
Tokom XIX veka mesto je služilo kao sklonište od turskih i austro-ugarskih topova. Glavni ulaz u ovaj deo pećine nalazi se kod zgrade RTS-a.
Drugi deo pećine je tzv. “Lerova pećina”, sklonište nekadašnjeg Vermahtovog generala i inicijatora šestoaprilskog bombardovanja Jugoslavije, Aleksandera fon Lera. Po nekim procenama u ovom delu moglo je da boravi 1.000 ljudi. Priča se da je ovde Gestapo zatvarao najozloglašenije zatvorenike.
Treći deo kompleksa predstavlja prirodnu pećinu smeštenu ispod restorana “Šansa”. Procenjuje se da je pećina stara 13 miliona godina. Na početku se mislilo da je to samo bunker Fon Lera i rimski kamenolom, kasnije je utvrđeno da je to ujedno i prirodna pećina. Ona se pominje i u spisima austrougarskog putopisca Feliksa Kanica koji je u Srbiji boravio između 1860. i 1864. godine.
Na samom centru ovog dela pećine nalazi se veliki odron koji je pao sa svoda i ostavio rupu na tlu tašmajdanskog parka. Sedamdesetih godina kroz ovu rupu pala je nepoznata devojčica, igrajući se. Na svodu je ostala rupa kroz koju je kasnije bacan građevinski otpad prilikom radova. Kroz delove pećine danas protiču podzemne vode čiji izvori se još uvek traže.
Izvor: putopija
Komentari (0)