Izgradnja manastira započeta je 1406., a završena oko 1418. godine. Manasija je zamišljena ne samo kao verski objekat, već i kao snažno utvrđeni kompleks, što svedoče masivne zidine sa jedanaest kula i duboki rovovi koji su ga okruživali. Takva arhitektura bila je odgovor na nestabilne političke prilike i sve veću osmansku pretnju, čineći Manasiju jednim od najjačih fortifikacionih manastira na Balkanu.
U središtu kompleksa nalazi se crkva Svete Trojice, podignuta u duhu Moravske škole, sa bogatom kamenom dekoracijom i skladnim proporcijama. Unutrašnjost crkve nekada je bila u potpunosti oslikana freskama izuzetnog umetničkog kvaliteta, od kojih su sačuvani fragmenti i danas svedoče o visokom dometu srpskog zidnog slikarstva kasnog srednjeg veka.
Manasija je bila i jedno od najvažnijih intelektualnih središta tog doba. U njenim zidovima delovala je čuvena Resavska prepisivačka škola, koja je imala ključnu ulogu u razvoju srpske pismenosti, književnosti i standardizaciji jezika. Prepisivanjem i prevođenjem bogoslužbenih i književnih dela, manastir je postao centar duhovne i kulturne obnove u vreme velikih istorijskih prelomnica.
Legenda
Ostalo je zabeleženo da su Turci, osvojivši Manasiju, "svetiteljima poizbadali oči, zidove izgrebli i veliku skarednost pričinili". Ali, kad su došli do freske Arhangela Mihaila u nameri da unište njegov lik, on se, veli predanje, ukazao pred njima, pa su Turci uplašeni od onoga što vide, odustali od skrnavljenja. Otud je jedan od očuvanih likova na freskama upravo lik arhangela Mihaila.
Tokom vekova, Manasija je više puta stradala i obnavljana, ali je uspela da sačuva svoj identitet i značaj. Danas je zaštićena kao spomenik kulture od izuzetnog značaja i predstavlja jednu od najposećenijih istorijskih destinacija u Srbiji. Manastir Manasija nije samo svedok prošlosti, već i trajni simbol državnosti, duhovnosti i kulturnog nasleđa srpskog naroda.
Komentari (0)