“Marš na Drinu” komponovao je Stanislav Binički u čast pobede srpske vojske nad austrougarskom na Ceru 1914. Smatra se da je ovaj najpoznatiji srpski marš Binički posvetio pukovniku Milivoju Stojanoviću Brki, komandantu čuvenog Gvozdenog puka, koji je poginuo u Bici na Ceru.
Pesma je ubrzo postala simbol hrabrosti celog srpskog naroda u Prvom svetskom ratu. Kompozitor je sa vojskom i narodom prošao Albansku golgotu i odmah po dolasku na Krf, uz pomoć saveznika, obnovio vojni orkestar i počeo da organizuje koncerte. “Marš na Drinu” bio je obavezan deo repertoara.
“Marš na Drinu” je sve do sredine 20. veka bio praktično zaboravljen. A onda je Ivo Andrić sve promenio…
Čuvena kompozicija je dospela čak i do Švedske:
Kada je naš veliki književnik 1961. godine dobio Nobelovu nagradu za književnost, na dodelu ovog najvišeg priznanja je u Švedsku sa sobom poneo i ploču sa kompozicijom “Marš na Drinu”.
Delo je izazvalo veliku pažnju tamošnje javnosti i zapravo su Šveđani bili ti koji su najzaslužniji za popularnost koju ova srpska kompozicija danas uživa. Jedan gitarista je 1963. godine prvi objavio snimak sa pesmom, usledila su druga interesovanja, a 1964. snimljen je i čuveni film Žike Mitrovića “Marš na Drinu”.
Usledile su i brojne svetske obrade. Godine 1966. holandska grupa “The Spotnicks” snimila je svoju verziju kompozicije “Na Drinu”, iste godine marš je obradila i britanska grupa “The Shadows”, a 1968. isto je uradio i nemački muzičar Džejms Last. Od domaćih muzičara, obradu pesme je obradila grupa Smak 1982. kao i Branimir Štulić.
(Izvor:
Komentari (0)