Tome svedoče i dva, po mišljenju mnogih, najznačajnija srpska manastira, Žiča i Studenica, koja se u okolini ovog grada nalaze.

Poznato je da su još u vreme rimske, a kasnije i vizantijske vladavine tim delom današnje Srbije, ljudi tu imali naseobine. Zato i ne čudi što još iz desetog veka, iz pisanih izvora koje je ostavila Vizantija, datira i prvi zabeleženi pomen tog područja.

Od Karanovca do Kraljeva

Iako je Rudo Polje prvi zabeleženi naziv današnjeg grada, tokom prvih deceija 16. veka, današnje Kraljevo nosi naziv Rudopolje, a kasnije i Karanovac.

Tokom druge polovine 19. veka, tadašnji kralj Srbije, Milan Obrenović posećuje ovaj grad. Od tada, po zahtevu stanovnika grada, njegov naziv biva promenjen u Kraljevo. U periodu nakon završetka Drugog svetskog rata, naziv Kraljeva biva još jednom promenjen, pa postaje Rankovićevo.

Počev od 1955. godine, grad ponovo biva nazvan Kraljevo i tako ostaje do današnjih dana.

Žiča i Studenica

Istini za volju, blizina Doline jorgovana i tvrđave Maglič, koja je njeno obeležje, često su prvo što mnogima pada napamet na sam pomen grada Kraljeva, mada su dva srpska srednjevekovna manastira koja se u okolini grada nalaze, u istorijskom smislu ipak značajnija.

I ne samo zato što je manastir Žiča prepoznatljiv po fasadi karakteristične boje, nego i zato što je u zadužbini prvog srpskog kralja srednjevekovne države, on i krunisan. Ali to je tek manji deo razloga zbog kojih je ova svetinja značajna i za istoriju Srpske pravoslavne crkve i za duhovnost srpskog naroda.

Podsećanja radi, kao centar srpske crkve, koja je stekla autokefalnost, izdvojio se upravo manastir Žiča nadomak današnjeg Kraljeva, u kome je bilo i sedište potonjeg Svetog Save, prvog arhiepiskopa. Kasnije su u Žiči krunisani i drugi kraljevi, pa je sasvim jasno da je njen značaj za istoriju srpske države nemerljiv.

Osnivač srpske srednjevekovne dinastije Nemanjića kao svoju zadužbinu izgradio je manastir Studenicu, takođe u blizini današnjeg Kraljeva. Zato je upravo ovaj manastir, uz Žiču, tokom srednjeg veka bio prepoznat kao centar duhovnosti naroda i države.

(“Grad Kraljevo” )