Iako se u njoj nalazi čak osam dvorana, raspoređenih na donji i gornji nivo, “Pećinske orgulje” su ukras koji posebno privlači pažnju posetilaca. I ne samo zato što ove okamenjene zavese izgledaju fascinantno, nego i zato što protok vazduha kroz njih čini da se može čuti zvuk, koji je je izuzetno interesantan, pa mnogi posetioci svedoče da su imali prilike da čuju i svojevrsnu pećinsku muziku.

Starost Resavske pećine je još nešto što fascinira. Budući da je procenjena na, ni manje ni više, nego čak 80 miliona godina, jasno je zbog čega se baš nekadašnja Divljakovačka pećina, kako je nazivana, smatra u našoj zemlji jednom od najstarijih.

Od grada srpskog despota Stefana Lazarevića deli je tek nešto više od 20 kilometara, dok je oko 150 kilometara od Beograda udaljena Resavska pećina.

Najpoznatija među pećinama Srbije

Istraživanjima ovog fascinantnog speleološkog lokaliteta je utvrđeno da su vodotokovi koji su na području Babine Glave nekada postojali zaslužni za nastanak Resavske pećine. Međutim, ono što je posebno zanimljivo danas jeste da su oni usahli, budući da stalni vodotokovi u ovoj pećini danas nisu prisutni.

Uz obilje, u najmanju ruku fascinantnog pećinskog nakita, što stalaktita i stalagmite, što nekih, posve neobičnih i jedinstvenih pećinskih ukrasa, Resavska pećina je neverovatna i zbog prisustva čak osam dvorana, koje se mogu posetiti na donjem i na gornjem nivou.

Neobičan nakit

Zahvaljujući dejstvu sila prirode nastale su pećinske kolonade, a nakon što su stalaktiti i stalagmiti na posve neobičan način jednostavno srasli jedni uz druge. Zato je i prva dvorana Resavske pećine simbolično nazvana Dvorana sraslih stubova.

Iako je ona prva na koju se nailazi i koja odmah svojom lepotom i neobičnošću iznenadi posetioce, ni ostale dvorane nisu ništa manje zanimljive.

Dejstvom sila prirode došlo je i do raspada stena u ovoj pećini, ali su oni povezani i danas tvore kanal crvenih breča, što je još jedna od osobenosti Resavske pećine.

Uz lobanju polarne lisice, vrste koja je izumrla, u dvorani simbolično nazvanoj Predvorje istorije, otkriveno je i ognjište ljudi koji su u davna vremena boravili u Resavskoj pećini, ali i sekira izrađena od kamena i vrhovi, koje su koristili za svoja koplja.

Nakit u Kristalnoj dvorani takođe posetioce ne ostavlja ravnodušnim. I ne samo zato što ga ima pregršt, nego i zbog boja kristala, koje se kreću od bele i žute, pa do crvene. Tu je i Kavez, simbolično nazvan tako zato što to stakaltiti i stalagmiti u tom udubljenju u zidu tvore nešto što nalikuje rešetkama.

Pećinska staza dalje void do Koncertne i Bobanove dvorane, nazvane tako po speleologu koji je u to doba bio najmlađi, koji ju je posetio.

Ne treba zaboraviti ni Pećinsku sfingu, neobični stakaltit koji Resavsku pećinu čini prepoznatljivom. Ništa manje, doduše nego stalagmit na kome se smenjuju bele i crvenkaste nijanse, a koji je nazvan Kip majke sa detetom.

Iako ima najmanje pećinskih ukrasa, Blatna dvorana je specifična po tome što je glina prisutna na njenim zidovima. Ujedno je to i poslednja dvorana duž staze dostupne psoetiocima Resavske pećine.

(Telegraf/ “Resavskapecina.rs” / “Serbia.travel” )