Iako nosi naziv po vlastelinu Prini ili Pribi, jer se pretpostavlja da je on bio ktitor ove fruškogorske svetinje, očuvano narodno predanje pominje druge ktitore.

Smatra se da su dva brata iz loze Brankovića, despot Jovan i arhijerej Maksim zapravo izgradili manastir Privina Glava. Pretpostavlja se da su oni manastir izgradili na temeljima prvobitnog, pred sam kraj 15. veka.

Kao dokaz da narodno predanje navodi istinu ističe se podatak da je baš u blizini manastira posvećenog Svetim Arhangelima Mihajlu i Garilu pronađena i knjižica, koja je pripadala despot Đurđu iz loze Brankovića.

Despotova knjiga

Utvrđeni posed koji je pripadao despotu Vuku Brankoviću, u narodnom predanju poznatom kao Zmaj Ognjeni Vuk, nalazio se baš nedaleko od mesta na kome je danas manastir Privina Glava. Upravo tu je i otkriven “Čatovnik s obrazi”, za koji je utvrđeno da je bio deo knjižnice Đurđa, despota iz loze Brankovića.

Kada je 1627. godine došao u posetu ovoj fruškogorskoj svetinji, patrijarh Pajsije je saznao za tu knjižicu, specifičnu i po tome što je ukrašena mnoštvom minijatura. Zato ju je poneo sa sobom u Pećku patrijaršiju, gde se nalazila tada njegova rezidencija, kako bi je popravio.

Nakon dve godine vraća je u manastir Privina Glava, prethodno je obogativši i zapisom, koji je lično sastavio. Budući da je manastir u poslednjim decenijama 17. veka stradao, tom prilikom je i opljačkan, pa je i despotova knjižica ukradena.

Ono što je posebno zanimljivo u vezi sa njenom daljom istorijom, jeste što je Austrijanci nazivaju drugačije – Minhenski psaltir.

Kopija čuvene ikone

U svetogorskom manastiru Hilandar nalazi se čuvena ikona Bogorodice Trojeručice, a njena kopija može se videti u manastiru Privina Glava na Fruškoj Gori.

Sem nje, značajne relikvije koje su pohranjene u tom fruškogorskom manastiru su i čestice moštiju monaha, koji su boravili u Optinskim isposnicama i koji su poznati kao poslednji optinski starci.

(“TO Novi Sad”/“Eparhijasremska”)